Zmarła Halina Borowiak

Z głębokim smutkiem zawiadamiamy, że 8 marca 2019 roku zmarła w wieku 85 lat Halina Borowiak wieloletnia aktorka Teatru Baj i reżyser niezapomnianych spektakli.
Pani Halinko, dziękujemy Pani za energię, temperament, talent i serce oddane lalkom i Bajowi.
Dziękujemy za spektakle, które zapisały się w historii naszego teatru i w sercach wielu pokoleń widzów. Pozostanie Pani na zawsze w naszej pamięci.
Dyrekcja i Pracownicy Teatru Baj składają serdeczne wyrazy współczucia Rodzinie i Bliskim Zmarłej.
Ceremonia pożegnania odbędzie się w piątek 15 marca o godz. 12:00 w Kaplicy na Cmentarzu Komunalnym Północnym na Wólce Węglowej.

*************************
Halina Borowiak urodziła się 4 maja 1934 roku w Łodzi. Pracę w teatrze lalek rozpoczęła w łódzkim Teatrze Lalek Pinokio (1955-1957). Następnie w latach 1959-1967 pracowała w Teatrze Lalek Arlekin w Łodzi. Lalkarskie szlify zdobywała pod okiem takich mistrzów jak Marta Janic i Henryk Ryl. W 1967 roku przeniosła się wraz z rodziną do Warszawy. Pracę w Teatrze Baj jako aktorka lalkarka rozpoczęła 1 grudnia 1967 roku i pracowała w nim przez 18 lat do odejścia na emeryturę 31 grudnia 1985 roku.
W 1970 roku wyreżyserowała w Baju swój pierwszy spektakl „Na jagody” Marii Konopnickiej. Jej debiut okazał się sukcesem. Lalki i scenografię zaprojektowała do tego spektaklu Zofia Czechlewska, z którą stanowiły znakomity twórczy tandem. Halina Borowiak wielokrotnie była asystentem reżysera przy spektaklach dyrektora Krzysztofa Niesiołowskiego. Swoje najlepsze spektakle wyreżyserowała w Baju w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Spektakl „O zaklętym kaczorze” Marii Kann (1982) w jej inscenizacji i reżyserii, z piękną scenografią Zofii Czechlewskiej-Ossowskiej i ujmującą muzyką Jerzego Derfla został zarejestrowany przez Telewizję Polską i wielokrotnie był transmitowany w telewizyjnym Teatrze Młodego Widza. Dzięki temu historię Weronki, która przewędrowała w żelaznych trzewiczkach cały świat, aby zdjąć czar z królewicza zaklętego w kaczora, poznała większość ówczesnych polskich dzieci. W 1985 roku w Telewizyjnym Festiwalu Teatrów Lalkowych spektakl ten zdobył Nagrodę Główną (ex aequo z Teatrem Lalek Arlekin), Wielką Nagrodę Widzów oraz kilka nagród indywidualnych. W latach 90. Halina Borowiak wyreżyserowała w Baju dwa spektakle: „Na jagody” (1995) i „Janek Wędrowniczek” (1997). Napisała do nich nową adaptację, scenografię zaprojektowała Zofia Czechlewska-Ossowska, a muzykę skomponowała Teresa Ostaszewska. Zaletą tych spektakli, oprócz niewątpliwych wartości artystycznych, stanowiło znakomite wyczucie wrażliwości i możliwości percepcyjnych dzieci. Sztuka „Na jagody” jest najdłużej granym spektaklem w historii Baja. Mimo, że od premiery minęło już 23 lata, nadal mamy ją w repertuarze i wciąż cieszy się ona dużym zainteresowaniem widzów.
Każdy ze spektakli Haliny Borowiak realizowany był w technice kukieł, z której wywodzi się polski teatr lalek i z której wyrósł Teatr Baj. Halina Borowiak twórczo, z dużym wyczuciem i doświadczeniem umiała w swoich spektaklach tę technikę wykorzystać.
Halina Borowiak świetnie pisała, miała duże wyczucie słowa i teatru lalek, dlatego zaadaptowane przez nią na potrzeby lakowej sceny teksty „trafiały w punkt”, przyczyniając się do sukcesu przedstawienia. Do swoich spektakli pisała piękne piosenki. Do spektaklu „Na jagody” napisała ich aż 26, a płyta ze słuchowiskiem zrealizowanym na podstawie tego przedstawienia od lat cieszy się wielką popularnością wśród najmłodszych.

13.3.2019
 

Comments are closed.